عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 324

هنگامی که برای آنان نشانه های با عظمت تو آشکار گشت آنان را رهبری کردی.

آن کس که تو را از دست داد چه به دست آورد و کسی که تو را پیدا کرد چه از دست داده ؟

آن کس که غیر تو را عوض از تو گرفت مأیوس شد و کسی که غیر از تو را از موجودات متغیر جستجو نمود خسارت برد.

به غیر تو چگونه می توان امیدوار شد،در صورتی که صفت احسان تو تبدیل پذیر نیست.

ای وجود مقدسی که به محبوبانت شیرینی همدمیت را چشاندی،پس آنان از نتیجۀ این مرحمت پیشاپیشت به تملق ایستادند،ای آن که بر عاشقانت جامه های هیبت پوشاندی تا در برابرت به جستجوی آمرزش قیام کردند.

تویی یادکننده پیش از یادکنندگان،تویی آغازکننده به احسان پیش از روی آوردن بندگان،تویی جود کننده به عطا پیش از خواستن خواستاران،تویی بسیار بخشنده و سپس نسبت به آنچه به ما بخشیده ای،از وام طلبانی.

الها ! مرا با رحمتت بخواه تا به تو برسم و مرا با منتت جذب کن تا به تو روی آرم،الهی جدا امیدم از تو بریده نشود،گرچه نافرمانی کنم،چنان که ترسم از من جدا نشود گرچه اطاعت کنم.

جهانیان مرا به تو ناچار کرده اند،دانشم مرا به کرمت انداخته،تویی آرزوی من چگونه از تو نومید شوم ؟ و تویی تکیه گاه من چگونه سبک شمرده شوم،چگونه دعوی عزت کنم و حال این که در ذلت مرکزم داده ای و از طرفی چگونه دعوی عزت نکنم و حال آن که مرا به خود نسبت داده ای.

معبودا ! چگونه نیازمند نباشم و حال آن که مرا در میان تهیدستان نشاندی و از طرفی چگونه نیازمند باشم و حال آن که مرا با جودت بی نیاز گرداندی ؟