عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 325

تویی که غیر تو معبودی نیست،به هر موجودی خود را شناساندی،در نتیجه موجودی نسبت به تو بی معرفت نماند،تویی آن که خود را در همه چیز به من شناساندی،در نتیجه در همه چیز نمایان دیدمت.

با توجه بسیار عمیق به این جملات نورانی و با نظر کردن به محتویات این مسائل با دیدی الهی و عارفانه روشن می شود که وجود مقدس امام حسین علیه السلام در مقام فنای آثار و افعال و صفات و ذات بودند و اگر این نبود،این چنین کلمات که محصول نور جان و روشنایی قلب است از او آشکار نمی شد.

و هر مکلفی موظف است به دنبال انبیا و امامان،به اندازۀ قدرت تکلیفی خود در مقام به دست آوردن این چهار مقام برآید.

حکمت در سیر الی اللّه

آنچه حضرت معشوق از حدود و قیود بر موجودیتم قرار داده،اولاً عین دوستی و محبت حضرت او به من بوده،ثانیاً این حدود و قیود فقط و فقط در جهت رشد و کمال من است که به عشق او از هر قیدی با توجه به عمل به دستورهای حضرت او رها شوم به منزلی از کمال رسیده ام.

آنان که حدود و قیود را نسبت به خود صحیح نمی دانند و از این طریق تصور می کنند عالم ملکوت به آنان بی مهری کرده،دلالت بر جهل کامل آنان نسبت به حقایق امور است.

اگر با دیدۀ دل و بصیرت قلبی به حدود و قیود نظر شود،معلوم می گردد که تمام آن عین محبت محبوب به محب است و محب را لازم است نسبت به تمام عنایات مولا،گرچه سخت ترین تلخی ها و مصائب باشد شکر وافر کند.

سعد الدین فرغانی در این زمینه در توضیح دو سه بیت ابن فارض می گوید: