عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 328

صدیق اکبر ولی اللّه الاعظم،امیر المؤمنین علیه السلام فرمود که:

إنّی لَاَدَعُ سَبعین بٰاباً مِنَ الْحَلٰالِ مَخٰافَهً أنْ أقَعَ فِی الْحَرٰامِ (1).

هفتاد باب از حلال را رها می کنم،از ترس آن که در حرام افتم ! !

و این طریق فنا را منازل و مقامات بسیار است جامع ایشان دو مقام کلی است که مشتمل بر باقی آید.

یکی: تسویه و آن رجوع است از کثرت اقوال و افعال و تصرفات متکثر و ظهور به صفات منحرف،به وحدت و عدالت به حکم تعیین شریعت و طریقت و عزم تحقق به حقایق اسلام و ایمان.

و دوّم: مقام زهد است و آن ترک و عدم تطلع و التفات است به هر چه رقم خلقیت و غیریت بر آن کشیده است.اوّلاً از جواهر و اعراض دنیوی و هر خطی که بدان متعلق است-و ثانیاً از نعیم و حظوظ و لذات اخروی.جواهرها و اعراض ها، با توجه و التجا در هر چه از این ها عند الضروره بدو محتاج شود به موجد و خالق اشیا.

و آخرین مقام زهد،مقام فقر است که خالی بودن است قلباً و قالباً و نظراً و همت از هر چه جز حق باشد و باقی مقامات دیگر چون تسلیم و محاسبه و مراقبه و تفویض و توکل و مثل ها در این دو مقام کلی مذکور مندرجند.

چه نیکوست چشم از هر چیزی برداریم و محبت از هر شیئی قطع کنیم،همه چیز را با خدا ببینیم و هر چیزی را برای او بخواهیم،به وادی معرفت قدم نهیم و در مقام تحصیل عشق او برآییم که جز این طریق سعادت دارین قابل کسب نیست.

عمر را بیهوده صرف نکنیم و نقد ایام مفت از دست ننهیم،بازیگری نکنیم