عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 333

نیرویی است و نه یاوری.

[فَاللّٰهُ یَحْکُمُ بَیْنَکُمْ یَوْمَ الْقِیٰامَهِ ] (1).

خدا روز قیامت میان شما داوری می کند.

در آن روز حیات حقیقی و پاینده ظاهر شده و حقیقت و احکام حق بدون کوچک ترین پرده و پوشش اجرا می گردد،پس اضطراب و وحشت و تزلزل و تردید و شک و آرزوهای بیهوده و هوس های باطل و عجله و بی طاقتی از میان برداشته شده و صفات اطمینان و صبر و یقین و سرور و حیات و تفکر و ادب جاری می شود.

[ وَ الْوَزْنُ یَوْمَئِذٍ الْحَقُّ فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوٰازِینُهُ فَأُولٰئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ] (2).

میزان [ سنجش اعمال ] در آن روز حق است؛پس کسانی که اعمال وزن شدۀ آنان سنگین و با ارزش باشد،رستگارند.

[ وَ إِنَّ الدّٰارَ الْآخِرَهَ لَهِیَ الْحَیَوٰانُ لَوْ کٰانُوا یَعْلَمُونَ ] (3).

و این زندگی دنیا جز سرگرمی و بازی نیست و بی تردید سرای آخرت،همان زندگی [ واقعی و ابدی ] است؛اگر اینان معرفت و دانش داشتند [ دنیا را به قیمت از دست دادن آخرت برنمی گزیدند.].

در آن روز نفوس مطمئن که در مقام حق و روحانیت پا برجا و برقرار شده اند، مستعد لقای پروردگار بوده و در جهان روحانی با کمال توجه و علاقه و خلوص نیت ادامه زندگی می دهند و به اقتضای این حالت صفات توکل و تفویض و تسلیم و رضا

1- 1) -نساء (4):141.
2- 2) -اعراف (7):8.
3- 3) -عنکبوت (29):64.