عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 347

امواج آمالش بسی کشتی های عمر را به باد داده و جبال هموم و غمومش بسا پشته ها از کشته ها نهاده،مارهای معاصی مهلکۀ آن چه بسا اشخاص را به سمّ خود هلاک کرده،نهنگ های اوصاف مذمومۀ آن دریا چه کسان را فرو برده و آب محبت تلخ و شورش چه مردمان را کور و چه چشم ها را بی نور نموده،هر که در این دریا غرق شد سر از گریبان نار جحیم بیرون آورده و در عذاب الیم خواهد ماند ! !

آدم های این دیار نسناس و سیاحت ایشان در این دیار به ساحت وسواس است.

راهزنانش جنود ابلیس و اسلحۀ جنگشان خدعه و تلبیس است،اگر از عمق این دریا بپرسی عرض خواهم کرد که انتها ندارد و اگر باور نداری به غواصان این دریا، یعنی اهل دنیا از اولین و آخرین نظر نما و ببین که همگی در آن غرق شده،احدی به قعر آن نرسیده و اگر بهتر می خواهی بفهمی به حال خراب خودت نگاه کن و ببین که هر قدر داشته باشی باز زیاده از آن را طالبی و حرصت در جایی توقف نمی کند.

ای آقای من،این دنیا چگونه مردم را بخاک سیاه نشانده و قلوب ایشان را که برای محبت و معرفت خلق شده،طویلۀ اسب و استر نموده،جوارحشان از قاذورات گندیده و دل هاشان آنی خضوع و خشوع ندیده و ذره ای ذوق حلاوت را نچشیده،نه در نهادشان از توبه اثری و نه در اوهام و تفکر نحس ایشان از خداوند جلّ جلاله خبری ! !

شب و روز به سیف و سنان و لسان،عرض و مال و عصمت مسلمانان را پاره پاره می کنند،قلوبشان خالی از ذکر و فکر و مملوّ از حیله و مکر است،دست عقل را بسته و دست هوا را گشاده،چه زخم ها از آن دست ها بر کبد دین رسیده و چه مصیبت ها در شرع شریف برپا شده.

لباس خداییان را کنده و جامۀ فرنگیان را پوشیده،اطعمه و اشربه اسلام را بدل به زهر و زقّوم نصاری و دهریان نموده اند.