عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 349

و عادل اشکبار،نامه ها پرّان بر یمین و یسار،مردم در دهشت و انتظار،ملائک غلاظ و شداد در تردد و عقوبت الهیه بر مرده و عصات در تشدّد،یکی از اسامی آن روز یوم الحساب است و دیگری یوم التناد،از طرفی منادی با خنده و بشارت ندا می کند:

یٰا أهْلَ الْجَنَّهِ ارْکَبُوا.

ای اهل بهشت،سوار شوید.

و از جای دیگر ندا می کند که:

یٰا أهْلَ النّٰارِ اخْسئُوا.

ای اهل آتش،دور شوید.

یکی را خلعت می بخشند و دیگری را می کشند،طایفه ای سرمست شراب طهور و قومی جگرهاشان قطعه قطعه از ضریع و زقّوم.

مانده ام حیران،نمی دانم از قهرش بیان کنم یا از مهرش بگویم،اهل قهرش خاکیان و اهل مهرش افلاکیانند،یعنی اشخاصی که خود را به افلاک نوریه رسانده اند،اعتنایی اصلاً به این افلاک ندارند،جسمشان جان و جانشان در عرش رحمان.

ای به فدای قلوبی که نور الهی جل جلاله در آن ها تابان و جلالت مرتبه شان بی پایان،خود را از عالم گسسته و به عالم انوار پیوسته،منور به انوار معرفت و مخلّع به خلعت محبت،زهدشان پشت پا به دنیا زده،توکلشان سر از گریبان توحید بیرون آورده،از خلق عالم رمیده و به مقام قرب آرمیده،فکرشان نور، ذکرشان نور و باطن و ظاهر و جسم و جان و خیال و عقل و جنان همه نور و غرق دریای نور،بس است من ناپاک کجا و مدح و وصف پاکان کجا،امثال ما باید در