عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 352

چیزی بتابد آن را روشن می سازد.

20-نفس خویشتن را در با اهمیت ترین امور،فقط برای خدا گمارده و در نتیجه عمل وی،در هر حادثه ای که با او ارتباط برقرار می کند و به او وارد می گردد، انعکاس کننده کمال او می باشد و هر فرعی که برای او پیش آید با بهترین وجه به اصل آن برمی گرداند و بر آن تطبیق می نماید.

21-این محبوب خدا چراغی است فروزان در ظلمتکده های دنیا و بازکنندۀ مشتبهات و تاریکی ها.

22-او کلیدی است برای گشودن مشکلات.

23-راهنمای کاروانیان حیات است در زندگی.

24-سخنی که می گوید آن را می فهماند.

25-و در آن هنگام که موقعیت مقتضی سکوت است،ساکت می شود و سالم می ماند.

26-اخلاص به مقام ربوبی می ورزد و به درجۀ رفیعۀ مخلصان نائل می گردد.

27-این محبوب خدا یکی از معادن دین الهی است.

28-او از عوامل نگهدارندۀ ارزش های انسانی در روی زمین است.

29-حق و حقیقت را توصیف می نماید و خود به آن عمل می کند.

30-عدالت را بر نفس خود الزام نموده و اولین عدل و دادگری او منتفی ساختن هوا و هوس های پلید از نفس خویشتن است.

31-هیچ گونه غایت و نهایتی برای خیر و کمال را رها نمی سازد،مگر این که وصول به آن را قصد کند.

32-چنان در جاذبه حق قرار گرفته است که به مجرد گمان و احتمال برای وصول به آن حرکت می نماید.