عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 354

معانی اصطلاحات عرفانی

عشق:آتشی معنوی در قلب که ماسوای محبوب حقیقی را می سوزاند و جز حکومت عاشقانۀ آن حضرت چیزی باقی نمی گذارد.

هر که را جامه ز عشقی چاک شد***او زحرص و جمله عیبی پاک شد

شاد باش ای عشق خوش سودای ما*** وی طبیب جمله علتهای ما

ای دوای نخوت و ناموس ما ***وی تو افلاطون و جالینوس ما

جسم خاک از عشق بر افلاک شد*** کوه در رقص آمد و چالاک شد

عشق جان طور آمد عاشقا ***طور مست و خر موسی صاعقا

جمله معشوق است و عاشق پرده ای *** زنده معشوق است و عاشق مرده ای

محبت:ولایت که از معشوق به عاشق رسد،اختیاری و غیر اختیاری و محبت دوستی باشد با حق تعالی بی سببی و علاقه ای و حرکتی.

محبوب:وجود مقدس او را گویند چنانچه در دعای بعد از زیارت حضرت رضا علیه السلام آمده:

یٰا مَحْبُوبَ مَنْ أحَبَّهُ (1).

ای محبوب کسی که او را دوشت داشت.

خرابات: مرکز تجمع اولیا و یا خراباتی صفات بشریه را گویند.

خراباتی شدن از خود رهایی است***خودی کفرست اگر خود پارسایی است

نشانی داده اندت از خرابات*** که التوحید اسقاط الاضافات