عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 364

شود و چون منور گردد به نور قدس و به هدایت حق،وهم و خیال از دیدۀ او مرتفع گردد.

جذبه: تقرب عبد است به حضرت حق به مقتضای عنایت الهی و مهیا گردانیدن مجموع ما یحتاج بنده در طی منازل و قطع مراحل بی کلفت و سعی.

جمعیت: اجتماع همت است در توجه به سوی حضرت حق.

تفرقه: تقنّع خاطر است و مشغولی به خلق.

همت عالی: همم عالیه متعلق نگردد الا به حق و ملتفت نشود به غیر او و راضی نبود به احوال و مقامات و توقف ننماید به اسما و صفات و نظر نفرماید الا به عین ذات.

هوی: میل نفس به مقتضیات طبع.

هواجس: خاطر نفسانی.

واقعه: آنچه فرود آید به دل از عالم غیب به هر طریق که باشد.

وصل: فنای عبد است از اوصاف خود در اوصاف حق.

حجاب: انطباع صور در دل که مانع قبولی تجلی حقایق بود.

حریت: و آن بر مراتب است:حریت عامه از رق شهوات و حریت خاصه از رقّ مرادات به فنای ارادت ایشان در ارادت حق و حریت خاصه الخاصه از رقّ رسوم و آثار به فنای وجود خود در تجلی نور الأنوار.

طوالع: اول چیزی که پیدا شود از تجلیات اسمای الهیه بر باطن عبد و مزین گرداند اخلاق و اوصافش را.

لیله القدر: شبی که سالک را به تجلی خاص مشرف گردانند،تا به آن تجلّی بشناسد قدر و رتبۀ خود را نسبت با محبوب.

مجذوب: عزیزی که حق تعالی او را از برای خود برگزیند و برساند او را به جمیع