عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 367

آخر بدین خوان کرم ما چه نقصان دیده ای که چنین نومید شده ای.

[ اللّٰهُ لاٰ إِلٰهَ إِلاّٰ هُوَ ] (1).

خدای یکتا که جز او هیچ معبودی نیست.

یعنی چون اللّه یکی است تقدیر او برآید و بس،تو دل به اللّه نه و این تدبیرها و آرزوها را از کتف های خود بیرون انداز و برو این بیخک های مرادها و پیشنهادها را از خود بتراش و از هر چه می ترسی که بیاید،آمده گیر و این شیشه وجود را شکسته گیر،چو هم چنین خواهد شدن،پس مشغول شدن به حضرت باری اولی بود.

سؤال کرد که کریم چون چیزی بدهد باز بستاند نان داد باز ستاند،جان داد باز ستاند،گفتم:اگر پدر درست های زر و سیم را بیارد و پیش دختر و پسر بریزد و گوید:که این از آن شماست و باز از پیش ایشان برگیرد تا به جایی نهد و ایشان بگریند که چرا از پیش ما برداشتی و باز بردی،پدر گوید:از بهر آن برمی دارم تا روز جهاز و عروسیتان بباشد،اگر همین ساعت شما را بدهم بنا جایگاه خرج کنید و آن روز که بایستتان شود شرم زده و با تشویش بمانید،کرم این است که از پیش شما برگیرم،نه آنک کار را به شما مهمل فرو گذارم و دیگر آنک شما را درین حجره به مهمانی فرود آورده ایم،چون یگانگی ورزیدیت به سرای خاص برم و در آنجایتان ساکن گردانم،اگر شما را دادیمی همه را تلف کردتانی و ربایندگان ربودندی و به غارت بردندی و به هوا و آفتاب سوخته شدندی و از سرما فرسوده گشتیدیتی،پس کرباس ها را در آن عیبه پم دانه نهادیم و ابریشمین را در گنجینۀ تخم پیله نهادیم،تا اگر دزدان این را ببرند کلید آن گنجینه را بانیابند که ببرند و آن قفل را نتوانند که بگشایند.