عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 41

حسین علیه السلام را شنید سه مرتبه از دل پاک آه دردناک کشید و بی خود افتاد و کسی دیگر تا آخر عمر او را سخنگو و خنده روی ندید و الحق جای آن بوده (1).

و این همه در وقتی بوده که در ارض طوس زندگی می کرده و مردم را به مسائل الهیه آشنا می کرده است.

راوی بزرگوار،مرحوم حاج شیخ عباس قمی در«سفینه البحار» (2)ربیع را مردی موثق و شیعه و قابل اطمینان می داند.

مرحوم آیت اللّه حاج سید هبه الدین شهرستانی صاحب کتاب«الهیئه و الاسلام»،استدلالاتی ذکر می کند که صحت ایمان و عمل و تشیع و وثاقت ربیع را ثابت می نماید و سخن مخالفین از علما را رد می نماید.

علت این که بعضی از علما روی توجه از وی برگردانند جمله ای است که نصر بن مزاحم در کتاب«صفین»نقل می کند که:

ربیع نسبت به حقانیت جنگ امیر المؤمنین در واقعۀ صفین شک داشت و از حضرت درخواست کرد که او را به جنگ با کفار در مرزها بفرستد ! !

در هر صورت جنبۀ مثبت قضیه و به خصوص توجه بسیاری از علمای بزرگ شیعه از بار منفی قضیه سنگین تر است و می توان به وثاقت و ایمان و درستی ربیع مطمئن شد.

اما این که نام او در ضمن چند روایت امام صادق علیه السلام در کتاب«مصباح الشریعه» آمده،دو احتمال می توان داد:

یکی آن که بر اساس موثق بودن ربیع حضرت نام او و گوشه ای از اعمالش را ذکر کرده اند،تا پند و درسی برای دیگران باشد که این نکته نسبت به اصحاب ائمه زیاد