عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 46

[ مٰا خَسِرَ وَ اللّهِ مَن أتیٰ بِحَقیقَهِ السُّجُودِ وَ لَوْ کٰانَ فی الْعُمْرِ مَرَّهً وٰاحِدَهً ]

حقیقت سجده

امام صادق علیه السلام می فرماید:

و اللّه قسم کسی که حق سجود را به جای آورد و سجده حقیقی کند،به هیچ عنوان زیان متوجه او نشده،گرچه در تمام مدت عمر چنین سجودی را یک بار به جای آورد ! !

داستان سجده در معارف پرقیمت الهی داستان شگفت انگیز و عظیمی است.

در میان تمام عبادات،چیزی همانند سجده مورد توجه حضرت حق قرار نگرفته و هیچ برنامه ای در پیشگاه الهی به اندازۀ سجدۀ واقعی که با حضور قلب انجام شود،ثواب و اجر و مزد و منفعت ندارد.

سجدۀ با شرایط،سجدۀ با خضوع و خشوع،سجدۀ با حال،سجدۀ با حقیقت، سجده ای که همۀ هستی انسان آن را همراهی کند،نشانگر کمال تواضع و بندگی عبد نسبت به حضرت دوست و علامت فنای ذات و صفات و افعال عبد،در نور خداوند متعال می باشد.

سجده،اظهار عبودیت و بندگی و عشق و محبت و تذلل و ذلت به پیشگاه مقدس حضرت اوست.

عبد به هنگامی که سر به سجده می گذارد،می خواهد بگوید:نه برای جهان