عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 79

سجود عارفان

اشاره

ما از کیفیت سجود عارفانی چون انبیا و امامان علیهم السلام اطلاعی نداریم که سجود آنان موازی با معرفت و عشق آنان به جمال و جلال محبوب بوده.

دورنمایی از سجود عارفانی که خالص شاگرد مکتب انبیا و امامان علیهم السلام بودند و جز به وجود مقدس آنان سر نسپرده و غیر آنان معلم و راهبری نداشتند و از بازی های اهل خانقاه و مراسم آنان بدور بودند تا حدی برای ما قابل درک است.

اینان از پی انبیا و امامان علیهم السلام و چنگ زدن به دامان عالمان ربانی و عارفان عاشق چون ابن فهد،سید حیدر آملی،سید بن طاووس،شیخ محمد علی شاه آبادی، حاج میرزا جواد آقای ملکی،مرحوم قاضی،آخوند ملا حسین قلی همدانی و...

در حد خود به معرفت اللّه رسیدند و از طریق نور معرفت،دیّاری جز او در عالم وجود نیافتند و آنچه در عالم وجود بود،از شؤون و پرتو او دیدند،به همین دلیل با هستی خود سر به تراب فنا گذاشته و هماهنگ با تمام موجودات،فریاد سبحان ربی الاعلی و بحمده سر دادند !

اینان در وجود امکانی خود،هم چون واجب الوجود که منزه از هر عیب و نقص است به خاطر جلب عشق دوست و محبت و نظر یار،خویش را از لوث آلودگی ها و خبث امکانیت و انانیت پاک کرده و بر اساس:

[ صِبْغَهَ اللّٰهِ وَ مَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللّٰهِ صِبْغَهً وَ نَحْنُ لَهُ عٰابِدُونَ ] (1).

[ به یهود و نصاری بگویید:] رنگ خدا را [ که اسلام است،انتخاب کنید ] و چه کسی رنگش نیکوتر از رنگ خداست ؟ و ما فقط پرستش کنندگان اوییم.