عرفان اسلامی جلد 6 صفحه 82

و نیکوترین نام ها [ به لحاظ معانی ] ویژۀ خداست.

سپس از این مقام ترقی نموده و در سجده که مقام فنا است مشاهده می کند که ذوات اشیا همه فانی و هالک اند و حقیقت ذاتشان بجز فقر و تدلی و نفس ربط چیز دیگری نیست و حقیقت این است که:

[ کُلُّ شَیْءٍ هٰالِکٌ إِلاّٰ وَجْهَهُ ] (1).

هر چیزی مگر ذات او هلاک شدنی است.

عرضه کردم دو جهان بر دل کار افتاده ***بجز از عشق تو باقی همه فانی دانست (2)

و اگر در تسبیح و تنزیه حق تعالی،در این حال اسم مبارک رب را که از امهات اسما است به یای متکلم اضافه می کند،از راه مراعات ادب حضور و محضر است و تأدیبی است که رب العالمین فرموده،چنانچه نبیّ اسلام صلی الله علیه و آله فرمود:

أدَّبَنی رَبّی وَ أحْسَنَ تَاْدیبی (3).

پروردگارم مرا به ادب آراست و نیکو آراست.

و عابد متأله و متأدب به ادب الهی را نرسد که تجری نموده و بر خلاف دستور:

[ سَبِّحِ اسْمَ رَبِّکَ الْأَعْلَی ] (4).

نام پروردگار برتر و بلند مرتبه ات را [ از هرچه رنگ شرک خفی و جلی دارد ] منزّه و پاک بدار.

1- 1) -قصص (28):88.
2- 2) -حافظ.
3- 3) -بحار الأنوار:382/68،باب 92،حدیث 17.
4- 4) -اعلی (87):1.