عرفان اسلامی جلد 8 صفحه 191

گفت:پسر داود ! به خدا قسم،خداوند ملک عظیمی به تو عنایت کرده.

سلیمان فرمود:یک تسبیح در نامۀ عمل مؤمن بهتر است از ظواهری که به فرزند داود داده شده،آنچه به پسر داود داده اند از دست می رود،ولی تسبیح خدا در نامه انسان باقی می ماند (1).

پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود:

دنیا خانۀ کسی است که خانه ندارد و به عبارت دیگر:خانۀ کسی است که دل به آخرت نبسته و مال کسی است که مال ندارد،جمع کنندۀ آن بی خرد است،کسی که آگاهی ندارد بر آن نیست،به دیگران دشمنی می ورزد و کسی که فهم ندارد به خاطر آن حسادت می کند و کسی که یقین ندارد برای آن می دود (2).

و نیز آن جناب فرمود:

کسی که صبح کند و تمام همّتش دنیا باشد،نزد خدا آدم بی مقداری است،در این حالت خداوند دلش را خانۀ چهار خصلت می کند:

1-غصه ای که قطع نشود.

2-گرفتاری به صورتی که از آن آزاد نگردد.

3-فقری که غنا به دنبالش نباشد.

4-آرزویی که به آخرش نرسد (3).

پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله روزی به جمع اصحاب وارد شد و فرمود:

از شما کسی علاقه دارد،خداوند کور دلیش را معالجه و وی را صاحب بصیرت کند ؟

1- 1) -محجه البیضاء:355/5،کتاب ذم الدنیا.
2- 2) -مجموعه ورام:130/1؛محجه البیضاء:355/5،کتاب ذم الدنیا (با کمی اختلاف).
3- 3) -مجموعه ورام:130/1؛محجه البیضاء:355/5،کتاب ذم الدنیا (با کمی اختلاف).