عرفان اسلامی جلد 8 صفحه 207

دارٌ بِالْبَلاءِ مَحْفُوفَهٌ وَ بِالْغَدْرِ مَوْصُوفَهٌ لا تَدُومُ أحْوالُها وَ لا یَسْلَمُ نُزّالُها (1).

دنیا سرایی است پیچیده به گرفتاری ها و موصوف به مکر و بی وفایی،احوالش یک نواخت نمی ماند و منزل داران در آن از غم و اندوه مرگ،جان به سلامت نمی برند.

دارٌ هانَتْ عَلیٰ رَبِّها فَخُلِطَ حَلالُها بِحَرامِها وَ خَیْرُها بِشَرِّها وَ حُلْوُها بِمُرِّها (2).

دنیا خانه ای است که نزد پروردگارش بسی بی ارزش و خوار و حلالش به حرام و خیرش به شرّ و شیرینش به تلخش آمیخته است.از پس هر خنده اش،گریه و به دنبال هر راحتش،رنج و پس حیاتش،مرگ است.

دارُ الْفَناءِ مَقیلُ الْعاصینَ وَ مَحَلُّ الْأشْقِیاءِ وَ الْمُعْتَدینَ (3).

این سرای ناپایدار،منزل گنهکاران و جای تیره بختان و مرکز زندگی گردنکشان است،محلی نیست که بر آن دل ببندند و به امورش دل خوش کنند.

دنیا در کلام عبد الرزاق لاهیجی

ملا عبد الرزاق لاهیجی در توضیح بسیار مختصری که به جملات پایانی این حدیث،دربارۀ ظاهر فریبای امور مادی و مغرور شدگان به آن دارد،می گوید:

حاصل آن که:این خبیثۀ دنیّه که از صفت او از هزار یکی و از بسیار اندکی به قلم آمد،هر که را در حبایل غرور خود،دانه خوار حرص و امل گردانید و مکاید و شرور او،هر که را به مکر و تزویر مبتلا و اسیر شهوت و شره ساخت،یقین بباید دانست

1- 1) -غرر الحکم:131،حدیث 2248.
2- 2) -غرر الحکم:131،حدیث 2249.
3- 3) -غرر الحکم:128،حدیث 2179.