عرفان اسلامی جلد 8 صفحه 22

انسان ها را به آن راه هدایت فرموده است.

او از هر جهت عاشق انسان و علاقه مند به سعادت آدمی است،میل دارد تمام انسان ها در وادی بندگی وارد شده و از دستورهای سعادتبخش او پیروی کنند،او جهنم و عذاب را برای احدی نمی پسندد و خزی دنیا و آخرت را برای کسی نمی خواهد.

دعوت جناب او،دعوت به دارالسلام و دعوت به خیر و دعوت به سلامت است و دعوت به عاقبت بخیری و دعوت به لقاء اللّه است،اما این انسان است که بین خود و او هزاران حجاب قرار داده است.

عَنْ أبی عَبْدِ اللّهِ علیه السلام قالَ:قالَ لُقْمانُ لِابْنِهِ:یا بُنَیَّ إنْ کُنْتَ زَعَمْتَ أَنَّ الْکَلامَ مِنْ فِضَّهٍ فَإنَّ السُّکُوتَ مِنْ ذَهَبٍ (1).

امام صادق علیه السلام می فرماید:لقمان به فرزندش گفت:پسرم ! اگر تصور می کنی سخن از نقره است،به حقیقت که خاموشی از طلا است.

قالَ رَسُولُ اللّه صلی الله علیه و آله:أمْسِکْ لِسانَکَ فَإنَّها صَدَقَهٌ تُصَدَّقُ بِها عَلیٰ نَفْسِکَ،ثُمَّ قالَ:

وَ لا یَعْرِفُ عَبْدٌ حَقیقَهَ الایمانِ حَتّیٰ یَخْزُنَ مِنْ لِسانِهِ (2).

رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود:زبانت را حفظ کن که حفظ زبان در حقیقت دستگیری از خودت می باشد،آن گاه فرمود:هیچ بنده ای حقیقت ایمان را نشناسد،مگر این که زبانش را در بند کند.