عرفان اسلامی جلد 8 صفحه 226

[ أغْلِقْ أبْوابَ جَوارِحِکَ عَمّا یَرْجِعُ ضَرَرُهُ إلیٰ قَلْبِکَ وَ یَذْهَبُ بِوَجاهَتِکَ عِنْدَ اللّهِ تَعالی وَ یُعَقِّبُ الْحَسْرَهَ وَ النَّدامَهَ یَوْمَ الْقِیامَهِ وَ الْحَیاءَ عَمّا اجْتَرَحْتَ مِنَ السَّیِّئاتِ ]

حقیقت ورع

از مهم ترین و سودمندترین مسائل عالی اخلاقی و فضایل انسانی که مورّث راحت دنیا و آخرت و ضامن حفظ دین شخص و مولّد امنیّت باطن و سازندۀ سعادت دنیا و آخرت است مسئلۀ با عظمت ورع می باشد.

ورع،یعنی پارسایی و پاکدامنی و قدرتی که به توفیق حضرتِ حق از تکرار اجتناب از گناه و عصیان و خطا و اشتباه و دوری از محرمات در نفس پدید می آید و آدمی در سایۀ این قدرت الهی با سرعتی غیر قابل تصور به سوی کمالات و فضایل حرکت کرده و به مقام قرب جانان می رسد،لذت وصال معشوق را در نقطۀ قرب،با کام جان می چشد.

چون ابر رحمت،ورع بر آسمان حیات جامعه سایه افکند،شیاطین و دشمنان درونی و برونی به ذلت و خواری دچار می شوند و جامعه از بسیاری از فتنه ها و عوامل بدبختی آسوده می گردد و خانۀ ظلم به نفس و ظلم به خلق و ظلم به مقررات الهی،از بیخ ویران می گردد.

بدون ورع،امید داشتن به رحمت حق عین بی انصافی و با نداشتن این سرمایۀ