عرفان اسلامی جلد 8 صفحه 252

[ وَ أصْلُ الْوَرَعِ دَوامُ الْمُحاسَبَهِ،وَ صِدْقُ الْمُقاوَلَهِ،وَ صَفاءُ الْمُعامَلَهِ،وَ الْخُروُجُ عَنْ کُلِّ شُبْهَهٍ،وَ رَفْضُ کُلِّ ریبَهٍ،وَ مُفارَقَهُ جَمیعِ ما لا یَعْنیهِ،وَ تَرْکُ فَتْحِ أبْوابٍ لا یَدْری کَیْفَ یُغْلِقُها،وَ لا یُجالِسَ مَنْ یُشْکِلُ عَلَیْهِ الْواضِحُ،وَ لا یُصاحِبَ مُسْتَخِفَّ الدّینِ،وَ لا یُعارِضَ مِنَ الْعِلْمِ ما لا یَحْتَمِلُ قَلْبُهُ،وَ لا یَتَفَهَّمَهُ مَنْ قابَلَهُ،وَ یَقْطَعَ مَنْ یَقْطَعُ عَنِ اللّهِ عَزَّ وَ جَلَّ ]

ریشۀ ورع

اشاره

امام صادق علیه السلام در این جملات حکیمانه،ریشه و بنیان ورع را بیان می کند و می فرماید:

1-تداوم حسابرسی

تداوم حسابرسی و حساب کشی از نفس که در گذشته چه کرده و در آینده می خواهد چه کند و فعلاً آراسته به کدام یک از حقایق و یا آلوده به کدام یک از رذائل است،اصل و ریشۀ ورع است.

اگر کسی در مقام محاسبۀ نفس نباشد،به فرمودۀ اولیای الهی،نفس او هم چون حیوان چموش و سرکش خواهد شد که وی را به هر فساد و افسادی خواهد کشید و تا راکب خود را در آتش دوزخ نیفکند آرام نخواهد گرفت.