عرفان اسلامی جلد 8 صفحه 288

باطنشان کور است،آن کس که خداوند مهربان چشم دلش را بینا کرد و دیدۀ باطنش را به عبرت گشوده،به طور یقین مرتبه بلند و مقام عظیمی نصیب او شده است.

تاریخ آیینۀ عبرت

هان ! ای دل عبرت بین از دیده نظر کن هان***ایوان مدائن را آیینه عبرت دان

یک ره زلب دجله منزل به مدائن کن*** وزدیده دوم دجله بر خاک مدائن ران

خود دجله چنان گرید صد دجله خون گویی*** کز گرمی خونابش آتش چکد از مژگان

از آتش حسرت بین بریان جگر دجله*** خود آب شنیدستی کآتش کندش بریان

تا سلسله ایوان بگسست مدائن را ***تا بو که به گوش دل پاسخ شنوی زیوان

دندانه هر قصری پندی دهدت نونو*** پند سر دندانه بشنو زبُن دندان

گوید که تو از خاکی ما خاک توایم اکنون*** گامی دو سه بر ما نه اشکی دو سه هم بفشان

آری چه عجب داری کاندر چمن گیتی***جغد است پی بلبل نوحه است پی الحان

خون دل شیرین است این می که دهد زرین*** زآب و گِل پرویز است این خم که دهد دهقان