عرفان اسلامی جلد 8 صفحه 296

لزوم کسب معرفت

اشاره

انسان جهان عجیبی است،موجود فوق العاده و عظیمی است،دلش خانۀ علّم الاسماء،جانش منبع نور الهی،عقلش خانۀ علم،بدنش مرکب حقایق،وجودش خلیفه اللّه،راهش هدایت،صاحبش خدا،راهنمایش انبیا و ائمه،کتابش وحی، دنیایش تجارت خانه،خودش تاجر،سودش بهشت،خسارت و ضررش ضلالت و عاقبت خسارتش جهنم است.

کسب معرفت بروی واجب،معرفت برای وی سرمایه و تجارت با آن،سرمایۀ افعال و حرکات و اخلاقیات بر او لازم است،تا خود را و خدای خود را و دنیا و مبدأ و معاد خویش را نشناسد به جایی نمی رسد،بلکه حیوان متحرکی است که مزاحم دیگران است و جز فساد و افساد از وی انتظاری نیست و عاقبتی،جز دوزخ ابدی برای وی متصور نیست.

اهل معرفت و عمل،پرارزش ترین موجود روی زمین و به فرمودۀ حضرت رضا علیه السلام از ملائکه مقرب برترند،اینان با تمام هستی در برابر صاحب خود در حالی که او را شناخته اند و به خواسته هایش جامۀ عمل می پوشانند عرضه می دارند:

ای گنج سودای تو را کنج دلم ویرانه ای***شمع تجلای تو را شهباز جان پروانه ای

دل جای عشقت ساختم از غیر تو پرداختم ***حاشا که سازم کعبه را چون کافران بتخانه ای