عرفان اسلامی جلد 8 صفحه 3

زبان در آیینۀ دانش

اشاره

کتاب های توضیح دهندۀ اوضاع اعجاب انگیز بدن که محصول تحقیقات و زحمات بسیاری از دانشمندان تاریخ و به خصوص روزگار فعلی است،دربارۀ زبان و اهمیت این عضو در ارتباط با مسئلۀ چشایی،خوردن غذا،گویایی،مسائلی را یادآوری می کنند که انسان با توجه به آن مسائل به عظمت دستگاه آفرینش پی برده و با تمام وجود،خود را برای تواضع و خضوع در برابر صاحب خلقت و به وجود آورندۀ هستی،آماده می کند و روی گردانی از آن پیشگاه مبارک را،کمال بی انصافی و عین ظلم می داند.

از جمله وظایف مهم زبان،حسّ چشایی آن است که اگر نبود،موجود زنده از درک انواع مزه ها محروم بود.

گیرنده های حس چشایی،جوانه های چشایی هستند که بر روی زبان،کام، ستون های قدامی حلق و اپیگلوت قرار گرفته اند.

جوانه های چشایی شامل سلول های نگاهدارنده و سلول های عصبی پوششی هستند که مانند یک پیاز بر هم منطبقند،هر جوانه یک فرورفتگی یا حفرۀ مرکزی موسوم به منفذ چشایی دارد.

رشته های عصبی وارد انتهای عمقی جوانه شده و در مجاورت سلول های چشایی نور و اپیتلیال ختم می شوند.

ممکن است تعداد زیادی گیرنده در یک پاپی وجود داشته باشد،محلول ها وارد منفذ می شوند تا گیرنده ها را تحریک کرده و امواج عصبی تولید کنند.

چهار طعم اصلی وجود دارند: