عرفان اسلامی جلد 8 صفحه 319

29-صابر و ثابت قدم در امور دین و کار خیر است.

30-گریزان از هوا و هوس و خواهش های غلط نفسانی و شیطانی است.

31-از هرچه که لغو و بی معناست،محترز و روی گردان است.

32-اول فکر می کند بعد می گوید،یعنی زبانش پشت قلب اوست.

33-غضبش برای حق و نسبت به امور دنیا عصبانی نمی گردد.

34-در دنیا غریب است،یعنی کم نظیر و بی همراه و از این غربت و از این که هم دل و هم زبانش کم است شاکی نیست.

35-به تمام امور با کمک نور خدا می نگرد،یعنی دارای ایمانی قوی و قلبی منور به نور عشق و معرفت است.

36-در امر دین چون کوه پایدار و هیچ حادثه ای قدرت بیرون آوردن وی را از فضای ملکوتی دین ندارد.

37-به اقبال دنیا مغرور نشود و از ادبار دنیا محزون نمی گردد.

38-به عواقب همۀ امور فکر کرده و به این خاطر در عاقبت کار از حسرت و ندامت و پشیمانی در امان است.

39-از هر امری درس و عبرت می گیرد.

40-دلش از یاد خدا روشن و از مقام حضرت رب خائف است.

41-حقوق دیگران را در تمام امور حفظ کرده و از غیبت کردن سخت پرهیز دارد.

42-در هیچ یک از امور دینی اعم از واجبات بدنی و مالی و اجتماعی،خود را آلوده به ریا نکرده و از اخلاص خالی نمی کند.

43-در معاملات مادی جانب احکام فقهی را رعایت کرده و مطلقاً بندۀ خداست.