عرفان اسلامی جلد 8 صفحه 5

حلقی که به طور عمودی در عقب قسمت اولی واقع است.

سطح فوقانی زبان

این سطح مانند تمام زبان دارای دو قسمت افقی و عمودی است،قسمت افقیش در دهان واقع و متوجّه سقف آن می باشد و قسمت عمودیش در عقب و مواجه با حلق است.

در حدّ فاصل این دو قسمت،خط فرورفتگی است به نام شیار انتهایی که محل تقاطع دو شاخۀ مشکلۀ آن،عمیق تر و خلفی تر از سایر قسمت های آن است و به سوراخ اعور،یا روزنۀ کور موسوم می باشد.

در روی قسمت افقی این سطح اجزای زیر دیده می شود:

1-در خط وسط،شیار قدامی خلفی که از نوک زبان شروع و به سوراخ اعور ختم می گردد،به اسم شیار میانی.

2-چین هایی که عرضاً قرار گرفته و عدۀ آن ها زیاد است.

3-برآمدگی هایی که در تمام این سطح پراکنده بوده و از متفرعات مخاط زبانی است به نام حبّه های زبانی که عده ای از آن ها نسبتاً بزرگ و در جلوی شیار انتهایی واقع و روی هم رفته تشکیل زاویۀ حاده را می دهند که فرجۀ آن به طرف جلو است و به هشت زبانی موسوم می باشد و بالاخره پاره ای از حبه ها که کوچک ترند،در روی تمام قسمت افقی سطح فوقانی موجود می باشد و ما در موقع شرح مخاط زبان به ذکر آن ها خواهیم پرداخت.

قسمت عمودی سطح فوقانی که متوجه به حلق است،غیر منظم و دارای غددی است که مجموع آن ها را لوزۀ زبانی می نامند،بین انتهای تحتانی این قسمت و غضروف مکبی که در عقب آن قرار دارد،سه چین مخاطی موجود می باشد که