عرفان اسلامی جلد 8 صفحه 70

[ لَوْ حَلَفَ الْقانِعُ بِتَمَلُّکِهِ الدّارَیْنِ لَصَدَّقَهُ اللّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِذلِکَ وَ لَأَبَرَّهُ لِعِظَمِ شَأْنِ مَرْتَبَهِ الْقَناعَهِ ]

قناعت

اشاره

صفت قناعت،یکی از بهترین و پرمنفعت ترین صفات برای آدمی است.

قناعت،حافظ انسان از چشم و هم چشمی است،چشم و هم چشمی حالتی که،جز ایجاد لشکر غصه و غم و طمع و حسد و سبعیّت و درنده خویی،چیزی برای انسان به ارمغان نمی آورد.

قناعت،محصول ایمان،میوۀ رضا و تسلیم و ثمرۀ وقار و ادب قلب انسان، نسبت به وجود مقدّس حق تعالی است.

چون نور قناعت در چراغ هستی انسان تجلّی کند،انسان تبدیل به قدرتی برای حفظ حقوق دیگران و ایستادن بر چهار چوب حقوق می شود.

قناعت،آرام بخش دل،صفا بخش جان،تزکیه کنندۀ نفس و انیسی موافق و رفیقی مرافق است.

انسانِ قانع،زندگیش را در امور مالی،در چهارچوب حلال و در امور نفسی و شهوانی،در چهارچوب پاکی و در امور اجتماعی،در چهارچوب حسن خلق نگاه می دارد.

قناعت در نفس انسان،نتیجۀ تقوا و پیراستگی نفس از رذائل و آراستگی جان به