عرفان اسلامی جلد 8 صفحه 88

سخت الهی شود و در مقام پاسخ،نسبت به آن همه بدبختی ها که برای خود و دیگران فراهم کرده،برآید ! !

بنابراین چیزی که مورد نیاز است و از طریق کار مشروع به انسان می رسد،باید به همان قناعت کرد و از حرص زدن بر ما زاد آن که برای به دست آوردنش سعی غیر شرعی لازم است پرهیز کرد که،قناعت به دادۀ حق از طریق کسب شرعی عین عقل و درایت و حرص بر ما زاد از روزی مقرر شده،عین جهل و حماقت است.

راستی،کسی که دچار حرص نیست،در حقیقت منوّر به قوّۀ دفع هر برنامۀ غیر الهی است،اگر تمام دنیا با زر و زیورش و زینت خیره کننده اش به او روی آرد،حتی برای تماشای آن حاضر نیست دو پلک از روی هم بردارد،چه رسد به این که دست دراز کند و آنچه در شأنش نیست از آن بردارد.

ایمان و عشق به حق،بصیرت و آگاهی و نورانیّت قلب و روح،به هیچ وجه به انسان،اجازۀ خروج از حدود الهی و مرزهای معنوی را نمی دهد.

عاشق فقط و فقط نگران معشوق است و بس و تمام سعی و کوششش بر این است که هر چه تا روز زنده بودن در دنیا لازم دارد از دست معشوق بگیرد و بس.

انسان و حرص

اشاره

اگر با دقت عقلی و بصیرت قلبی و نور جان که شعله ای از نور خداست به مسئلۀ حرص بنگریم،به این حقیقت واقف می شویم که حرص در اصل یک مایۀ فطری و یک سرمایۀ الهی در وجود تمام انسان ها است و این صفت در کارگاه هستی بشر، از عنایات خاصۀ حضرت ربّ العزّه و از الطاف پروردگار بزرگ عالم است.

اگر وجود انسان خالی از حرص بود،بدون تردید دنبال هیچ برنامه ای نمی رفت و برای جلب هیچ خیری و دفع هیچ شری قدم بر نمی داشت ! !