عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 101

[ الْغیْبَهُ حَرامٌ عَلیٰ کُلِّ مُسْلِمٍ،مَأْثُومٌ صاحِبُها فی کُلِّ حالٍ.

وَ صِفَهُ الْغیْبَهِ انْ تَذْکُرَ احَدًا بِما لَیْسَ هُوَ عِنْدَ اللّهِ عَیْبٌ وَ تَذُمَّ ما یَحْمَدُهُ اهْلُ الْعِلْمِ فیهِ ]

گناه غیبت

اشاره

در این باب،وجود مقدس حضرت صادق علیه السلام به یکی از بدترین گناهان و عظیم ترین معاصی که بار سنگین آن در پروندۀ انسان از کوه ها گران تر است،یعنی گناه بسیار خطرناک غیبت و پشت سر مردم حرف زدن،اشاره می نماید.

غیبت از رذایل اخلاقی و از اوصاف ناپسند و از گناهان کبیره و از علایم ضعف ایمان و نشانۀ شیطنت و به فرمودۀ حضرت زین العابدین علیه السلام:نان خورش سگان دوزخ است (1).

چه شخصیت های بسیار ارزنده ای را که زبان پلید غیبت کنندگان درهم نشکسته،چه آبروهای محترمی را که غیبت بر باد نداده،چه انسان های با منفعت و فعالی را که غیبت خانه نشین نکرده،چه اموال پاک و ارزنده ای را که غیبت از دست صاحبش بیرون نبرده و مالکش را به خاک سیاه ننشانده،چه جنگ ها و نزاع هایی که به وسیلۀ غیبت برپا نشده،چه خانمان هایی که غیبت بر باد نداده،