عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 102

چه دوستی های شیرینی را که غیبت به دشمنی های تلخ مبدل نساخته،چه ظلم ها و ستم ها و بیدادگری ها که بر اثر غیبت بر سر بشر نیامده ؟ !

همۀ مسلمان ها آگاهند که غیبت معصیت مساوی با خوردن گوشت مردۀ برادر مؤمن است،ولی با کمال تعجب و با یک دنیا تأسّف اکثر آنان به این گناه خطرناک آلوده اند !

غیبت کنندگان در حقیقت پایمال کنندۀ زحمات انبیا و امامان و اولیا و پشت کنندگان به حقایق الهیّه و فیوضات ربانی و دوستان شیطان و رفیقان ابلیس و راهرو راه جهنم و ستمکاران بر مردم مظلوم و بی دفاعند.

با ارتکاب هر گناه در حقیقت تیشه به ریشۀ کمال و سعادت و حرکت الهی زده می شود،همۀ ما این مسئله را امتحان کرده ایم که چون به گناهی آلوده می گردیم، حس می کنیم که درون ما را ابری از تاریکی و ظلمت گرفته و آثار آن ظلمت این است که از خود و مردم و معارف حقه و عبادت و طاعت و خدمت و کرامت منزجر شده و دلسرد می شویم و این معنا را نیز امتحان کرده ایم که هرگاه به ترک گناهی به لطف حضرت حق موفق شده ایم،در باطن خویش احساس سبکی و نور و روشنایی کرده و گویی دو بال پر قدرت برای پرواز به سوی حضرت دوست پیدا کرده و از عبادت و طاعت و خدمت و انجام فرایض الهیّه لذّت می بریم.

در لحظاتی که حالات عالی ملکوتی به انسان دست می دهد و نسیم جانبخش فضای لاهوتی به سوی انسان می وزد و درِ رحمت واسعۀ دوست به روی انسان گشوده می شود،آدمی با تمام وجود مترنّم به این غزل فیض،آن شوریدۀ عاشق می گردد:

حلقۀ آن در شدنم آرزوست***بر در او سر زدنم آرزوست

چند بهر یاد پریشان شوم ***خاک در او شدنم آرزوست