عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 11

حسنه و شکوفا کنندۀ تمام استعدادهای انسانی و علّت سعادت دنیا و آخرت است و عقل و وجدان و فطرت و منطق حکم می کند که از کلمات آنان که نمایشگر صفای باطن ایشان است،صفایی که محض تجلّی نور خداست پیروی کنیم و در برابر،از کلام بی خبران و بی خردان و مادیگران و بازیگران که نشانۀ کدورت و تاریکی باطن آنان است به شدت پرهیز نماییم.

جان پاک و حقیقت مؤمن و قلب عاشق باید به محضر مبارک این کاملان و واصلان که علّت پاکی و ریشه حقیقت اند عرضه بدارد:

خاک من زنده به تأثیر هوای لب توست***سازگاری نکند آب و هوای دگرم

وه که گر بر سر کوی تو شبی روز کنم*** غلغل اندر ملکوت افتد از آه سحرم

پای می پیچم و چون پای دلم می پیچد*** بار می بندم و از بار فرو بسته ترم

چه کنم دست ندارم به گریبان اجل*** تا به تن در زغمت پیرهن جان بدرم

گر سخن گویم مِنْ بعد شکایت باشد*** ور شکایت کنم از دست تو پیش که برم

خار سودای تو آویخت در دامن دل ***ننگم آید که به اطراف گلستان گذرم(1)

آری،سخن،آشکار کنندۀ باطن اشخاص است که اشخاص در صفا و صافی و در جلا و پاکی و در ایمان و عشقند،یا در کدورت و تاریکی و جهل و بی خبری و در قساوت و پستی چنان که امیر المؤمنین علیه السلام فرمود:

هر کس به زیر زبان خود پنهان است،چون وارد سخن شود معلوم نماید که کیست (2).