عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 110

هر دیده که بر تو یک نظر داشت***از عمر تمام بهره برداشت

سرمایه عمر دیدن توست*** وان دیده تو را که یک نظر داشت

کورست کسی که هر زمانی*** در دید تو دیده دگر داشت

در شوق رخ تو بیشتر سوخت*** هر کو به تو قرب بیشتر داشت

در عشق رخ تو یک سر موی*** ننهاد قدم کسی که سر داشت

بس مرده که زنده کرد در خاک*** بادی که به کوی تو گذر داشت(1)

رابطۀ اولیا با عالم غیب

مجلسی اوّل مولا محمّد تقی می گوید:

روزی به همراه استادم شیخ بهایی به زیارت قبر بابا رکن الدین در مقبرۀ تخت فولاد اصفهان رفته بودیم که ناگاه شیخ صدایی از قبر بابا می شنود،شیخ رو به من کرد و گفت:این صدا را شنیدید ؟ گفتیم:نه،شیخ شروع به گریه و ناله کرد،پس از این که اصرار فراوانی کردیم که چه صدایی شنیدید ؟ فرمود:به من هشدار داد که مرگم نزدیک است و باید آمادۀ سفر آخرت باشم و این جریان شش ماه پیش از وفات آن بزرگوار اتفاق افتاد.

محدّث نوری می گوید:

از بعضی از افراد با اطلّاع شنیدم که گفت:آنچه شیخ شنیده بود این جمله بوده است:شیخنا ! در فکر خود باش.

به فرمودۀ فیض آن شوریده با حال: