عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 115

و یَتُوبُ فَیَتوبُ اللّهُ عَلَیْهِ وَ انَّ صاحِبَ الْغیبَهِ لا یُغْفَرُ لَهُ حَتّیٰ یَغْفِرَ لَهُ صاحِبُهُ (1).

پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود:از غیبت برحذر باشید که غیبت از زنا شدیدتر است،مرد زنا می کند و از عملش سخت پشیمان شده به خداوند باز می گردد و خدا وی را می پذیرد،اما غیبت کننده تا غیبت شونده را راضی نکند آمرزیده نمی شود.

پیامبر صلی الله علیه و آله می فرماید:

شب معراج گروهی را دیدم که با ناخن های خود چنگ به صورت می زنند و روی خود را خراش می دهند.به جبرائیل گفتم:اینان کیانند ؟ گفت:کسانی هستند که از مردم غیبت می کردند و عرض مردم را به باد می دادند (2).

سلیم بن جابر می گوید:

به پیامبر صلی الله علیه و آله عرض کردم:چیزی به من بیاموز که نفع خدایی برم،حضرت فرمود:چیزی از خوبی را کوچک مشمار گرچه ریختن جرعۀ آبی از دلوت در ظرف تشنه باشد و با برادرت با حُسن خلق روبرو شو و چون غایب شد از وی غیبت مکن (3).

روزۀ اهل غیبت

انس بن مالک می گوید:

روزی رسول خدا صلی الله علیه و آله امر به روزه فرمود و دستور داد کسی بدون اجازۀ من افطار

1- 1) -مجموعه ورام:115/1،باب الغیبه؛بحار الأنوار:222/72،باب 66،حدیث 1.
2- 2) -مجموعه ورام:115/1،باب الغیبه؛بحار الأنوار:222/72،باب 66،حدیث 1.
3- 3) -مجموعه ورام:115/1،باب الغیبه؛مستدرک الوسائل:119/9،باب 132،حدیث 10411.