عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 121

[ فَاِنِ اغْتَبْتَ فَبَلَغَ الْمُغْتابَ فَاسْتَحِلَّ مِنْهُ،وَ انْ لَمْ یَبْلُغْهُ وَ لَمْ یَلْحَقْهُ عِلْمُ ذٰلِکَ فَاسْتَغْفِرِ اللّهَ [ له ].

الْغیْبَهُ تَأْکُلُ الْحَسَناتِ کَما تَأْکُلُ النّارُ الْحَطَبَ،اوْحَی اللّهُ عَزَّ وَ جَلَّ الیٰ موسَی بْنِ عِمْرانَ علیه السلام:اَلْمُغْتابُ اذا تابَ فَهُوَ آخِرُ مَنْ یَدْخُلُ الْجَنَّهَ وَ انْ لَمْ یَتُبْ فَهُوَ اوَّلُ مَنْ یَدْخُلُ النّارَ قالَ اللّهُ عَزَّ وَ جَلَّ: [ أَ یُحِبُّ أَحَدُکُمْ أَنْ یَأْکُلَ لَحْمَ أَخِیهِ مَیْتاً فَکَرِهْتُمُوهُ ] (1)]

امام صادق علیه السلام می فرماید:

هرگاه از کسی غیبت کردی و به لوث این گناه ملوّث شدی و این مسئله به گوش طرف رسید و فهمید که از او غیبت کرده ای،پس علاج تو از این درد جهنمی،این است که از او حلالیت بخواهی و لازم است آن قدر دنبال او باشی تا تو را ببخشد و اگر به گوش او نرسید پس راه خلاصی تو از آن این است که از حضرت حق طلب آمرزش و مغفرت کنی.

و این حقیقت را بدان که غیبت خوبی ها را می خورد،چنانچه آتش هیزم را خاکستر می کند.

خداوند عزّ و جل به موسی بن عمران فرمود: