عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 123

[ وَ اصْلُ الْغیبَهِ تَتَنَوَّعُ بِعَشْرَهِ انْواعٍ:شَفاءِ غَیْظٍ،وَ مَساءَهِ قَوْمٍ، وَ تَصْدیقِ خَبَرٍ وَ تُهْمَهٍ،وَ تَصْدیقِ خَبَرٍ بَلا کَشْفِهِ،وَ سوءِ ظَنِّ، وَ حَسَدٍ،وَ سُخْرِیَّهٍ،وَ تَعَجُّبٍ،وَ تَبَرُّمٍ،وَ تَزْیینٍ ]

ریشۀ انواع غیبت

ریشه و حقیقت غیبت یکی از ده مورد است:

1-علاج خشم و غضب به غیبت افراد.

2-رنجاندن و غمگین کردن مردم با سخن بیجا و بی مورد پشت سر آنان.

3-تصدیق مطلبی که متضمن غیبت دیگران باشد و بوی تهمت بدهد.

4-تصدیق خبری که مشتمل بر نقص کسی باشد بدون تحقیق و کشف.

5-گمان بد در حق افراد.

6-حسد بردن که مورث غیبت است.

7-سخریه و استهزا پشت سر مردم.

8-تعجب کردن از ذکر کسی و استبعاد در حق او.

9-به وقت سخن به میان آمدن از کسی،اظهار ملالت و کراهت کردن از او.

10-زینت دادن حرفی که مشتمل بر معایب غیر باشد.