عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 126

[ لا تُراءِ بِعَمَلِکَ مَنْ لا یُحْیی وَ لا یُمیتُ وَ لا یُغْنی عَنْکَ شَیْئاً، وَ الرِّیاءُ شَجَرَهٌ لا تُثْمِرُ الّا الشِّرْکَ الْخَفِیَّ وَ اصْلُهَا النِّفاقُ ]

حقیقت ریا و تظاهر

در این فصل حضرت صادق علیه السلام به یکی از بدترین رذایل اخلاقی و آلودگی های قلبی یعنی ریا و تظاهر به عمل اشاره می کنند.

امام علیه السلام می فرمایند:

برای خوش آمد کسانی که نه حیات دست آن هاست و نه ممات و نه از دست آنان برای تو در دنیا و آخرت کاری برمی آید،عمل مکن.

عمل برای خوش آمدی مردم نه این که سودی به انسان عمل کننده برنمی گرداند،بلکه زحمت و رنج انسان را ضایع و در پایان کار،جز حسرت و ندامت چیزی برای آدمی باقی نمی گذارد.

ریا درختی است که میوۀ آن شرک خفی است و ریشه و پایۀ ریا نفاق و دورویی است.

این شرکی که روایت تذکر می دهد شرک در عبادت است و در حقیقت ریاکار، همسو و همراه و هم سفر با بت پرستان است.

ریا در واقع امر به این معناست که انسان روی زمین پر قیمتی،زحمت فوق العاده بکشد و انواع درختان و گیاهان را به عمل آورد،چون تمام درختان و گیاهان به