عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 127

مرحلۀ ثمر آوردن برسند،انسان ارّۀ تیزی را بردارد و به شخصی التماس کند که بیا هر چه درخت و گیاه در این زمین است از بیخ و بن بر کن !!

ریاکار با ارّۀ ریا که به دست مردم می دهد اصرار می کند که عملش از قبولی و رضایت حضرت حق قطع گردد و به ثمر واقعی و حقیقی نرسد.

با این معنا باید گفت:ریا کردن،کاری است احمقانه و ریاکار در حقیقت حمّال و عملۀ شیطان است.

برای دور ماندن از ریا تمرین ها و ریاضت های سخت شرعی لازم است و اگر کسی در مقام معالجۀ این مرض هولناک بر نیاید به خسران ابدی دچار خواهد شد، توجه به حقیقت اسما و صفات الهی مانند ربّ،قابل،رحمان،رحیم،خالق، ودود،غفور،کریم،اللّه،رفیع الدّرجات و توجه به این که تمام موجودات مملوک حقّند و از خود حیثیّت و هویت و اعتبار ندارند و توجه به این که روزی خواهد آمد که احدی قدرت ندارد برای نجات انسان کاری صورت بدهد و توجه به این که عبادت جز برای حضرت حق واقع نمی شود،داروهای علاج ریا هستند.

پروندۀ حرکات انسان

برای انسان در هر حرکتی سه پرونده هست.

در احادیث مرویه از اولیای الهی آمده:

«یُنْشَرُ لِلْعَبْدِ فی کُلِّ حَرَکَهٍ مِنْ حَرِکاتِهِ وَ انْ صَغُرَتْ ثَلاثَهُ دَواوینَ:الدّیوانُ الْاَوَّلُ لِمَ وَ الثّانی کَیْفَ وَ الثّالِثُ لِمَنْ»؟

برای عبد در هر حرکتی از حرکاتش هر چند کوچک و کم باشد سه پرونده تشکیل می شود:1-برای چه ؟ 2-چگونه ؟ 3-برای که ؟

معنای پروندۀ اوّل«برای چه»آن است که برای چه منظور این حرکت را انجام