عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 142

[ وَ مَنْ اخْلَصَ لِلّهِ باطِنَهُ وَ خَشَعَ لَهُ بِقَلْبِهِ وَ رَأیٰ نَفْسَهُ مُقَصِّرًا بَعْدَ بَذْلِ کُلِّ مَجْهودٍ وَجَدَ الشُّکْرَ عَلَیْهِ حاصِلاً فَیَکونُ مِمَّنْ یُرْجیٰ لَهُ الْخَلاصُ مِنَ الرِّیاءِ وَ النِّفاقِ اذَا اسْتَقامَ عَلیٰ ذٰلِکَ فی کُلِّ حالٍ ]

اخلاص در عمل

امام علیه السلام در پایان روایت می فرمایند:

هرکس باطن خویش را برای حضرت حق خالص کند و با قدم خشوع به سوی آن جناب حرکت کند و بعد از انجام تمام عبادات بدنی و مالی و اخلاقی،خود مقصّر در پیشگاه آن حضرت بداند،از جادۀ شکر نعمت ها تجاوز نکرده و باید گفت:برای وی امید نجات از ریا و نفاق هست،اگر این واقعیت را ادامه دهد و بر این احوالات الهیه در هر حال استقامت ورزد.

یکی از دوستان اهل علم نقل می کرد:

در شهر مقدس مشهد مسجدی بنا شد و در آن مسجد نماز و جلسات مذهبی برپا ،ولی مسجد از فرش لازم و وسایل مورد نیاز جلسات خالی بود،در یک نیمه شب که تمام مردم محل،خواب بودند و خادم مسجد در آن شب در مسجد نبود،شخصی می آید و تمام مسجد را با بهترین فرش زینت کرده و به اندازۀ نیاز چهارصد نفر وسایل در آن مسجد می گذارد و می رود و عاقبت هم بر کسی معلوم