عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 149

[ الْحاسِدُ یَضُرُّ بِنَفْسِهِ قَبْلَ انْ یَضُرَّ بِالْمَحْسودِ کَاِبْلیسَ اوْرَثَ بِحَسَدِهِ لِنَفْسِهِ اللَّعْنَهَ وَ لِآدَمَ علیه السلام الْاِجْتِباءَ وَ الْهُدیٰ وَ الرَّفْعَ الیٰ مَحَلِّ حَقائِقِ الْعَهْدِ وَ الْاِصْطِفاءِ ]

ضرر حسادت

امام صادق علیه السلام در این بخش همانند بخش قبل به یکی دیگر از رذایل اخلاقی که ریشه در وجود ابلیس دارد و شاخه ای از شجرۀ زقوم جهنم است یعنی حسد اشاره می کنند.

بعضی مردم کم ظرفیت و پست چشم ندارند که علم و یا مال و یا جاه و یا شهرت به حق،و یا جمال و جلال الهی کسی را ببینند،و می کوشند با وسایل مختلف و خدعه و حیله و مکرر و دغل کاری،آنچه نعمت از عنایت حضرت حق به اشخاص داده شده سلب کنند و حتی حاضرند جان اشخاص را در این زمینه از بین ببرند !

حسد،گناه بسیار بزرگی است و این گناه،مولّد گناه غیبت،تهمت،قتل،غارت و از بین بردن عرض و آبروی مردم است،ولی حسود باید بداند در این راه تمام ضربه ها و زیان ها و خسارت ها متوجّه خود اوست و محسود از حسد او زیان حقیقی نمی بیند،بلکه تولید بلا به وسیلۀ حسد برای محسود،ثواب الهی و ترفیع درجه و مقام دارد.