عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 151

[ فَکُنْ مَحْسودًا وَ لا تَکُنْ حاسِدًا،فَاِنَّ میزانَ الْحاسِدِ ابَدًا ضَعیفٌ بِثِقْلِ میزانِ الْمَحْسودِ وَ الرِّزْقُ مَقْسومٌ.فَما ذا یَنْفَعُ الْحَسَدُ الْحاسِدَ وَ ما ذا یُضِرُّ الْمَحْسودَ الْحَسَدُ ؟ الْحَسَدُ اصْلُهُ مِنْ عَمَی الْقَلْبِ وَ جُحودِ فَضْلِ اللّهِ وَ هُما جَناحانِ لِلْکُفْرِ.

وَ بِالْحَسَدِ وَقَعَ ابْنُ آدَمَ فی حَسْرَهِ الْاَبَدِ وَ هَلَکَ بِذٰلِکَ مَهْلَکًا لا یَنْجو مِنْهُ ابَدًا ]

حسد حاسد

محسود دیگران باشی بی مانع است،تمام عیب و نقص در این است که دچار حسد باشی،میزان محسود در پیشگاه حق سنگین و کفّۀ حاسد سبک و بی ارزش است،آنچه از طرف حضرت حق از امور مادی و یا معنوی باید به افراد عنایت شود عنایت می شود و حسد حاسد نمی تواند مانع لطف و مرحمت حضرت دوست باشد.

حسد چه نفعی به حاسد می دهد و کدام ضرر را متوجۀ محسود می نماید،اصل حسد از بی معرفتی و کوردلی و انکار عنایت خداست،و باید به این معنا توجه داشت که کوردلی و انکار فضل حق دو بال کفرند.

به سبب حسد،فرزند آدم دچار حسرت ابدی شد و به چاهی از هلاکت افتاد که تا ابد نجاتی برایش نیست.