عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 152

[وَ لا تَوْبَهَ لِلْحاسِدِ لِاَنَّهُ مُصِرٌّ عَلَیْهِ مُعْتَقِدٌ بِهِ،مَطْبوعٌ فیهِ یَبْدُو بِلا مُعارِضٍ لَهُ وَ لا سَبَبٍ.وَ الطَّبْعُ لا یَتَغَیَّرُ عَنِ الْاَصْلِ وَ انْ عُولِجَ ]

توبۀ حسود

حسود براثر اصرارش به حسد و اعتقادش به این حالت ابلیسی و این که بر اثر تداوم دادن به این رذیلت،جبلی و طبیعت او شده،و ایمانی که معارض آن باشد کسب و تغییر این وضع برای او مشکل است و اگر در مقام علاج برآید گاهی ریشه کن نمی شود،اکثراً موفق به توبه نمی گردد.

البته اگر عشق توبه داشته باشد می تواند توبه کند ولی حرکت در این مسیر برای او کاری طاقت فرسا و سخت است،ولی در عین سختی و مشقتش نباید از رحمت حضرت حق ناامید بود که نومیدی از رحمت عین کفر است.

این که حضرت می فرمایند:برای حسود توبه نیست معنایش نفی کلّی مسئله نیست،بلکه به این معناست که این گناه آن قدر بزرگ و عظیم و سنگین است که به دست آوردن توفیق توبه نسبت به این گناه کار مشکل و سختی است.

حسد در قرآن

قرآن مجید به شدت تمام مردم را از حسد نهی می کند و می فرماید: