عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 153

[ أَمْ یَحْسُدُونَ النّٰاسَ عَلیٰ مٰا آتٰاهُمُ اللّٰهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَیْنٰا آلَ إِبْرٰاهِیمَ الْکِتٰابَ وَ الْحِکْمَهَ وَ آتَیْنٰاهُمْ مُلْکاً عَظِیماً ] (1).

بلکه آنان به مردم [ که در حقیقتْ پیامبر و اهل بیت اویند ] به خاطر آنچه خدا از فضلش به آنان عطا کرده،حسد می ورزند.تحقیقاً ما به خاندان ابراهیم کتاب و حکمت دادیم،و به آنان فرمانروایی بزرگی بخشیدیم.

حسد حسود نه چیزی به حسود اضافه می کند و نه از عنایت و فضل حق نسبت به محسود کم می نماید که حسود تا دارای حسد است در رنج است و محسود هم غرق در عنایت دوست.

الهی ! ما را از حسد مصون بدار و از شرّ حسودان پلید ما را امان بده که ما را جز حضرت تو تکیه گاهی نیست.

بارالها راستان را در حریمت بارده***جان آگاهی کرامت کن دل بیدار ده

روح پاکی را که شد آلوده لوث گنه*** باده ناب طهور از جام استغفار ده

واصلان را محوکن اندر جمال خویشتن ***سالکان را جان هشیار و دل بیدار ده

یک نظر کن در جهان آب و گل از روی لطف*** دوستان را گُل برافشان دشمنان را خار ده

فیض را چون ره نمودی سوی خود از روی لطف*** مرحمت فرما زعشقش مرکب رهوار ده