عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 156

حسد،باعث جلوگیری روح از پرواز به سوی ملکات اخلاقی و حسنات الهی است.

الْحَسَدُ شَرُّ الْاَمْراضِ (1).

حسد،زیانبارترین مرض است.

الْحَسَدُ عَیْبٌ فاضِحٌ وَ شُحٌّ [ شجی ] فادِحٌ لا یَشْفِی صاحِبَهُ الاّ بُلوغُ امَلِهِ فیمَنْ یَحْسُدُهُ (2).

حسد،عیب رسواکننده و اندوهی سنگین است،صاحبش راحت نمی شود مگر آرزویش که آرزوی ابلیسی است در حقّ محسودش برآورده شود !

ثَمَرَهُ الْحَسَدِ شِقاءُ الدُّنْیا وَ الْآخِرَهِ (3).

میوۀ حسد،بدبختی دنیا و آخرت است.

الْحاسِدُ یَفْرَحُ بِالشُّرُور [ بِالشَّرِّ ] وَ یَغْتَمُّ بِالسُّرورِ (4).

حسود با دیدن رنج مردم خوشحال و با مشاهدۀ سرور مردم ناراحت می گردد.

خداوند بزرگ به موسی بن عمران نصیحت می کند-که در حقیقت تمام عبادش را موعظه نموده-می فرماید:

بر آنچه از فضلم به مردم داده ام حسد مبر و چشم طمع و تعجب به آنچه در دست مردم است مدوز،در این زمینه ها دنباله رو نفس مباش که حسود بر نعمت من

1- 1) -غرر الحکم:300،حدیث 6815.
2- 2) -غرر الحکم:300،حدیث 6799؛مستدرک الوسائل:22/12،باب 55،حدیث 13401.
3- 3) -غرر الحکم:301،حدیث 6857؛مستدرک الوسائل:23/12،باب 55،حدیث 13401.
4- 4) -غرر الحکم:301،حدیث 6838؛مستدرک الوسائل:22/12،باب 55،حدیث 13401.