عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 16

بنابراین از آنان روی برتاب و پندشان ده،و به آنان سخنی رسا که در دلشان اثر کند بگوی.

در این دو آیه سخن از وضع اهل نفاق است که از حکم خدای و رسول روی گردانده به طاغوت اقبال می کنند،خداوند می فرماید:

روی آوردن به حکم طاغوت مورث مصیبت و بدبختی است و سببش همان توجه به طاغوت است،این بدبختی هم در دنیا گریبانشان را می گیرد و هم در آخرت و این نتیجۀ کار کرد خود آنان است،آن گاه به جانب پیامبر آمده و رجوع خود را به طاغوت عذر آورده و به خداوند قسم می خورند که منظورشان از روی آوردن به طاغوت نیکی و آشتی بوده،خداوند از ضمیر آنان آگاه است،از ایشان اعراض کن و آنان را موعظه نما و در خودشان گفتاری رسا بگو.

از این آیه استفاده می شود که جای قول بلیغ به هنگام وعظ و نصیحت است.

واعظ آن چنان باید بگوید که مستمع به زشتی کردارش و عقوبتی که از پی دارد آگاه شود و به نیکی عملش و اجری که به دنبال دارد واقف گردد.

واعظ و قول بلیغ

آنان که به عنوان واعظ و گویندۀ مشغول خدمتند باید توجه داشته باشند که کرسی وعظ جای خودنمایی و میدان زورآزمایی مطالب علمی و پیچیده نیست که به فرمودۀ رسول اسلام صلی الله علیه و آله هر گوینده ای در قیامت به مقدار وقتی که از مستمعان گرفته مسئول است.گوینده موظف است گفتارش را اولاً:از کتاب خدا و«نهج البلاغه»و«صحیفه سجادیه»و کتب معتبر روایی و علمی اخذ کند،سپس آن را با بیانی رسا به سمع مستمع برساند،به نحوی که ساده ترین افراد و حتی آنان که