عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 161

[ بَلَغَنی انَّهُ سُئِلَ کَعْبُ الْاَحْبارِ:ما الْاَصْلَحُ فِی الدّینِ وَ مَا الْاَفْسَدُ ؟ فَقالَ:اَلْاَصْلَحُ الْوَرَعُ،وَ الْاَفْسَدُ الطَّمَعُ.فَقالَ لَهُ السّائِلُ:صَدَقْتَ یا کَعْبَ الْاَحْبارِ ]

صلاح و فساد دین

امام صادق علیه السلام در این فصل نیز به یکی از رذایل اخلاقی و صفات ابلیسی که مخرّب دنیا و آخرت آدمی است اشاره می فرمایند و آن طمع و حرص و آزمندی است که در مقابل صفت ملکوتی قناعت است.

امام در ابتدای روایت جمله ای را از کعب الاحبار-عالم یهودی-نقل می کنند.

گرچه کعب الاحبار از نظر اسلامی مورد اطمینان و وثوق نیست و از اعتبار بهره ندارد،اما نقل قول این گونه اشخاص در حالی که قول حق و سخن صحیح باشد در روایات ما سابقۀ زیاد دارد.

بیش ترین روایات کتاب«احقاق الحق»و«الغدیر»و«عبقات الأنوار»،از قول مخالفان است و همۀ بزرگان دین جهت اثبات حق،بر آن روایات که از مهم ترین روایات اسلامی در باب ولایت است تکیه دارند،بنابراین نقل یک جملۀ صحیح از کعب الاحبار زیانی به اعتبار روایت مورد شرح نمی رساند.

حضرت صادق علیه السلام می فرمایند:

از کعب الاحبار پرسیدند:در قوانین دین جهت نجات دنیا و آخرت کدامش