عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 163

می داند.قلبی که از نور معرفت و ایمان به خدا و انبیا و اولیا محروم است،خواهی نخواهی گرفتار حالات ابلیسی گوناگون از جمله حالات خطرناک طمع است.

قرآن مجید در سورۀ مبارکۀ مدثّر می فرماید:

این گونه افراد هرچه از نعمت های مادّی برخوردار شوند باز سیر نشده و طمع در اضافه شدنش دارند که البته این طمع باعث می شود،آدمی از حدود و مرزها و مقررات الهی تجاوز کرده و دست تعدی به حقوق حقّۀ مردم دراز کند !

طمع کار حد و مرزی برای خود نمی شناسد و قانونی را محترم نمی داند و به هر کاری که شهوت او اقتضا کند دست می زند.

[ وَ جَعَلْتُ لَهُ مٰالاً مَمْدُوداً* وَ بَنِینَ شُهُوداً* وَ مَهَّدْتُ لَهُ تَمْهِیداً* ثُمَّ یَطْمَعُ أَنْ أَزِیدَ* کَلاّٰ إِنَّهُ کٰانَ لِآیٰاتِنٰا عَنِیداً ] (1).

و برایش ثروت گسترده و فراوان قرار دادم،*و فرزندانی که نزدش حاضرند* و نعمت ها [ ی مادی و وسایل زندگی ] را به طور کامل برای او فراهم آوردم* باز هم طمع دارد که بیفزایم.*این چنین نیست؛زیرا او همواره به آیات ما دشمنی می ورزد،

اقسام طمع در قرآن

قرآن مجید طمع را به چند مرحله تقسیم می کند،بعضی از آن ها طمع مثبت و برخی طمع منفی هستند.

طمع به زنان نامحرم،طمع به مال مردم،طمع به حقوق اجتماعی جامعه، طمع به بیش از مقدرات حق که در رابطه با سعی و کوشش انسان است از قبیل طمع