عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 166

را به علت بیم [ از عذاب ] و امید [ به رحمت و پاداش ] می خوانند و از آنچه آنان را روزی داده ایم،انفاق می کنند.

آری،پس از عمل و پس از تقوا و ترک محرّمات و بعد از توبۀ واقعی از گناهان طمع به رحمت و عنایت و مغفرت بستن کاری الهی و عملی عقلایی است و چه نیکوست که انسان حالت طمع خویش را که یک حالت فطری و طبیعی است به این جهات مثبت هدایت کند و تا زنده است فقط به حضرت دوست طمع بندد.

آن کس که گدای پیشگاه اوست،آن کس که نیازمندی خود را متوجۀ عنایت او کرده،آن کس که با تکیۀ بر عشق و عمل طمع به عنایت او دارد چه موجود پر ارزش و چه گوهر گرانبهایی است ؟

سریر سلطنت جاودان گدای تو باد***که سر فدای تو کردست و جان برای تو باد

تو بیگناه اگر خون یار خویش بریزی ***که راست زهره و یارا که ماجرای تو دارد

زمال و ملک ندارند خسروان زمانه*** تمتّعی که زعشق تو مبتلای تو دارد

خلاف شرط وفا باشد ار بیان کند اشکم ***شکایتی که دل خسته از جفای تو دارد

عماد سوخته در بوته محبّت و اخلاص*** مس وجود به امید کیمیای تو دارد

روایات طمع

قال أبو الحسن الثالث علیه السلام:اَلْطَّمَعُ سَجِیَّهٌ سَیِّئَهٌ (1).

حضرت هادی علیه السلام فرمود:طمع،اخلاق ناپسندی است.

قالَ رَسُولُ اللّه صلی الله علیه و آله:اَلْطَّمَعُ یُذْهِبُ الْحِکْمَهَ مِنْ قُلُوبِ الْعُلَمٰاءِ (2).