عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 170

[ وَ الطَّمَعُ خَمْرُ الشَّیْطٰانِ یَسْتَقی بِیَدِهِ لِخَواصِّهِ فَمَنْ سَکَرَ مِنْهُ لا یَضْحُوا الّا فی الیمِ عَذابِ اللّهِ وَ مُجاوَرَهِ سٰاقیهِ وَ لَوْ لَمْ یَکُنْ فِی الطَّمَعِ سَخَطٌ الّا مُشٰاراه الدّینِ بِالدُّنْیٰا لَکٰانَ عَظیماً.قالَ اللّهُ تَعالی: [ أُولٰئِکَ الَّذِینَ اشْتَرَوُا الضَّلاٰلَهَ بِالْهُدیٰ وَ الْعَذٰابَ بِالْمَغْفِرَهِ ] (1)].

شراب شیطان

امام صادق علیه السلام می فرماید:

طمع،شراب شیطان است که به دست آن دشمن خطرناک به کام دوستان خاصّش ریخته می شود و هر کس از این شراب مست شود،به هوش نمی آید تا در جهنم و عذاب الیم حق،در کنار شیطان دیده بگشاید و به هوش آید و معلومش گردد که چه بلای غیر قابل جبرانی بسرش آمده.

در عیب طمع همین مسئله بس که طمعکاران را به خریدن دنیا و فروختن آخرت و از دست دادن دین می کشاند و این مسئله در جای خود مسئله کوچک و کمی نیست.

خداوند متعال می فرماید:

اینانند که گمراهی را به جای هدایت و عذاب را به عوض آمرزش خریده اند.