عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 171

[ وَ قالَ أَمیرُ الْمُؤمِنینَ علیه السلام:تَفَضَّلْ عَلیٰ مَنْ شِئْتَ فَاَنْتَ امیرُهُ، وَ اسْتَغْنِ عَمَّنْ شِئْتَ فَاَنْتَ نَظیرُهُ،وَ افْتَقِرْ الیٰ مَنْ شِئْتَ فَاَنْتَ اسیرُهُ ]

امیر المؤمنین علیه السلام می فرماید:

به هر که خواهی احسان کن که بر اساس قاعدۀ الانسان عبید الاحسان امیر او گردی و از غیر حضرت عزّت استغنا جو تا نظیر او باشی و به هر که خواهی اظهار حاجت کن به قصد چشم داشت احسان از او تا اسیر او گشته و دچار خفّت شوی.

ریشۀ طمع

امام صادق علیه السلام در پایان روایت می فرماید:

ایمان انسان طمعکار ناقص است درحالی که از این معنی خبر ندارد و نمی داند دچار چه زیان خطرناکی است ایمان وقتی تجلّی در قلب داشته باشد بین انسان و طمع قرار می گیرد و به انسان می گوید:ای مؤمن و ای صاحب من ! خزانه های حضرت الهی از کرامت و نعمت مملوّ است و او خدایی است که مزد نیکوکار را ضایع نمی کند،آنچه در دست مردم است و طمعکاران به آن طمع می ورزند آمیخته به زحمات و رنج ها و حلال و حرام است و به دست آوردن یک قیراط از آنان بی خفت و منّت و زحمت میسّر نیست.با این هشدار روی عبد را به جانب توکّل