عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 174

طمع و قناعت

اشاره

بدان که طمع از جملۀ اخلاق مذموم است و مذلّت اندر حال نقد بود و خجلت به آخر کار.

هر که به کسی طمع دارد با وی مداهنت کند و نفاق کند و به عبادت ریا کند و بر استخفاف و باطل وی صبر کند و آدمی را حریص آفریده اند که بدان که دارد هرگز قناعت نکند و جز به قناعت از حرص و طمع نرهد.

و رسول صلی الله علیه و آله گفت:

اگر آدمی را دو وادی پر زر بود وادی خواهد و جز خاک اندرون آدمی پُر نگرداند (1).

و فرمود:خُنک آن کس که راه اسلام به وی نمودند و قدر کفایت به وی دادند و بدان قناعت کرد (2).

عوف بن مالک گفت:

نزدیک رسول صلی الله علیه و آله بودیم هفت یا هشت کس گفت:بیعت کنید با رسول خدای، گفتیم:بر چه بیعت کنیم ؟ گفت:بیعت کنید که خدای را بپرستید و پنج نماز بپای دارید و هر چه فرماید به سمع و طاعت پیش روید و یک سخن آهسته گفت:و از هیچ کس سؤال مکنید و این قوم پس از آن چنان بودند که اگر تازیانه از دست ایشان بیفتادی فراکس نگفتندی که به من ده (3).

1- 1) -روضه الواعظین:429/2؛محجه البیضاء:50/6،کتاب ذم المال.
2- 2) -مجموعه ورام:163/1،بیان ذم الحرص و الطمع؛محجه البیضاء:51/6،کتاب ذم المال.
3- 3) -مجموعه ورام:164/1،بیان الحرص و الطمع؛محجه البیضاء:52/6،کتاب ذم المال.