عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 181

[ السَّخٰاءُ مِنْ اخْلٰاقِ الْأنْبِیٰاءِ وَ هُوَ عِمٰادُ الْایمٰانِ وَ لا یَکُونُ مُؤْمِنٌ الّا سَخِیّاً وَ لا یَکُونُ سَخِیٌّ الّا ذا یَقینٍ وَ هِمَّهٍ عٰالِیَهٍ لِاَنَّ السَّخٰاءَ شُعٰاعُ نُورِ الْیَقینِ،وَ مَنْ عَرَفَ مٰا قُصِدَ هٰانَ عَلَیْهِ مٰا بَذَلَ،وَ قٰالَ النَّبِیُّ صلی الله علیه و آله:ما جُبِلَ وَلِیُّ اللّهِ الّا عَلَی السَّخٰاءِ وَ السَّخٰاءُ ما یَقَعُ عَلیٰ کُلِّ مَحْبُوبٍ اقَلُّهُ الدُّنْیٰا ]

حقیقت سخاوت

امام صادق علیه السلام در این فصل به یکی از مهم ترین فضایل اخلاقی و صفات ملکوتی و حقیقتی که مصدر و منشأش حضرت ربّ الارباب است یعنی سخاوت اشاره می کنند.

امام می فرماید:

سخاوت از اخلاق انبیای الهی است و آن ستون و تکیه گاه ایمان است و چون سخاوت اقتضای ایمان است،پس مؤمنی نیست مگر این که سخی است و کسی سخاوت ندارد مگر این که صاحب یقین به حقایق الهیّه است و همّتش اعلا همّت می باشد،سخاوت و کرم لباس و شعاع نور یقین است و هر کس آگاه شود که مقصود از سخاوت،رسیدن به مقام قرب و لقای حضرت اوست امر سخاوت برای او بسیار آسان می شود.

در حدیثی از رسول خدا صلی الله علیه و آله آمده: