عرفان اسلامی جلد 10 صفحه 182

سخاوت و کرم جبلّی و فطری و طبیعی عاشقان خداست که هر چه ربط به مبدأ بیشتر باشد رابطۀ انسان با امور مادی که ما یملک اوست کمتر است،چرا که سخی آنچه دارد از خدا می داند و به این معنی باور و یقین دارد و صرف آنچه در دست اوست برای او در راه محبوب سخت و مشکل نیست.

سخاوت بر چیزی واقع می شود که محبوب و معشوق انسان است نه بر اشیایی که انسان لازم ندارد و به آن ها دلبستگی نیست چنان در قرآن آمده:

[ لَنْ تَنٰالُوا الْبِرَّ حَتّٰی تُنْفِقُوا مِمّٰا تُحِبُّونَ ] (1).

و آنچه از هر چیزی انفاق می کنید [ خوب یا بد،کم یا زیاد،به اخلاص یا ریا ] یقیناً خدا به آن داناست.

در اینجا بسیار مهّم است که حضرت صادق علیه السلام می فرماید:

اقلّ مرحلۀ سخاوت بذل مال دنیاست و این جمله به خاطر این است که اکثر مردم غرق در عشق به مال و منالند و چون چیزی در راه خدا بدهند تصوّر می کنند کار بسیار بزرگ و مهمی کرده اند در حالی که این طور نیست چون امور مادی نسبت به امور معنوی امری ناچیز است،پس عمل در امور مادی هم در مقابل امور معنوی مسئله مهمّی نیست،این است که بذل مال اقلّ سخاوت و بذل جان در راه خدا سخاوت اعظم در این عالم است.

سخاوت انبیا

نیاز انسان در تمام شؤون حیات به رسالت و نبوّت انبیای گرامی نیازی فطری و ضروری است.